وصف حال
منت خدای را عز و جل که طاعتش موجب افراط است و سوگند خوردن به نامش موجب اثبات.
چندی پیش شیخ استاد را دیدم که در خرابه ای کنج عزلت گزیده، مشغول و مغروق به مسطور کردن کتیبه ای گشته بود.
نزدیک برفتم و درود بگفتم و و عرض ارادت بسیار نمودم که از حوصله ی مکتوب نمودن خارج است!
فی الواقع در محضر استاد چندی بنشستم و سکوت همی بنمودم تا اینکه طبق المعمول قرار از من برفت. فلذا از وی به تضرع سوال نمودم:
«استادا! چنانچه مزاحمت ز باب مراقبت حضرتتان نکرده باشم، سوالی داشتم از محضر شریف؛ که اگر ممکن است بفرمایید پیر ما در این مخروبه چه مرقوم می فرمایند»
ایشان پس از تفکر و تعمق بسیار، نظری بر حقیر ضعیف نمود و فرمود:
«در پیچ و خم مختومه ای برای سروده ی خویشم»
با شعف فراوان ز بابت نیوشیدن اشعار استاد، برخاستم تا در پیشگاهشان ملتمس قرائت شعر گردم که خود مرحمت فرموده و حقیر را مستفیض کردند:
« گوش بگیر که قصیده ای سروده ام بس ؟؟؟؟... (ایشان
لغتی از مخزن الکلمات خویش تلفظ نمودند که از دایره ی علم اندک بنده ی
محقر خروج کرده و لذا فهم ننمودم و مجال سوال مجدد نیز نیافته و در voice
دوستان نیز مُخَسخَس گشته بود!) ...لکن به جایی وصول کرده است که از
ادامه ی آن عاجز گشته ام و معتقد بر این باشم که کس نیز نتواند آن را ختم
کردن جز استاد استاد مرحوم خویشم! ولی از باب طرح مکافات شعر، برایت
بازخوانم که چند بیت انتهای قصیده این است:
...
نازم به تمام یال و کوپال / بر موی و لباس و چهره و خال
در ناز و نیاز خود و یاران/ اندیشه کنم به عمق آمال
چون هرچه که هست باشد اما/ لیکن نبود ز یاوران بال
دیدم که شبی کسی (فلان!) مُرد / خود دیده ام از ته همان فال
او رفت و نبایدش کنی یاد/ خود با همه یاوران او : ضال!
گر بینمش او، بگویمش : های! / تو ماهی و ما در این جهان وال!
نگذار قدم به شهر ما ! بوووق! / اندیشه نکن ز کس بری مال!
گر بار دگر شوی تو تکرار/ ...»
در اثنای پیچ و خم و کنه ابیات شیخ استاد مستغرق بودم که ناشناسی از دور بیامد و به ناگاه، فریاد برآورد:
«... گر بار دگر شوی تو تکرار / والله! که من بگیرمت حال
بالله! که دولتت بود کال! / تالله! که برنگردد آن سال...!»