الا بذکر الله تطمئن القلوب

دکتر جان بخدا نمیدونم چطوری تسلیت بگم
ان شاءالله واقعا غم آخرت باشه...
مدیونی غم به دلت راه بدی
ما هستیم
این همه مردم رو یادت هست؟ یادت میاد چقدر مادرانی که دست به سر و روت کشیدن و تبرک گرفتن؟ یادت میاد اون مادری که خیر مدرسه ساز بود و میگفت : «شما به والله پسر منی! هر جا که بری من باهاتم... مگه من مرده باشم که تو تنها بمونی؟...»
یا پدران پیر و زحمتکشی که پیشونیتو میبوسیدن؟
و این همه جوانانی که افتخار کنن فرزندان شمان...
و مهمتر از همه خدایی که همیشه هست...
دکتر جان ، ببخش که کاری از دستمون برنمیاد که کمی غمهاتو سبک کنیم
ببخش که دشمنانت حتی از فوت مادرت هم خوشحال میشن و به «خدا رحمتشون کنه»ی کامنت گذاران هم منفی میدن...
ببخش...
باور کن اگر با این حالت در راهپیمایی نمی اومدی - که در اون صورت واقعا هیچ اشکالی نبود - ، اونقدر بعضی رسانه ها و اشخاص گرگ و درنده و بی حیثیت «بودند» که با اینکه عزاداریتو میدونن بگن چرا راهپیمایی نیومدی! و کوچیکترینشون شاید مثل اون «صرفاً»ِ بی احتیاطی بود که نهایتا میگفت : ببخشید خبر نداشتم! بچه های احمدینژادی کینه به دل نگیرن!

اما باز هم تو اومدی...
و البته بخاطر خدا و ملت
و اینکه قول دادی و پیام دادیکه من هم خواهم بود
و مثل همیشه سر قولت وایستادی

دکتر جان، تسلیت میگم... واقعا تسلیت میگم...
انا لله و انا الیه راجعون...

الا بذکر الله تطمئن القلوب

ان شاءالله خدا قلب شما رو آروم کنه و هر دوی اون بزرگواران رو که چنین فرزندی تربیت کردن با حضرت زهرا (س) و حضرت علی (ع) محشور کنه...

 ---------------------

پ ن:
پیام تسلیت مقام معظم رهبری