نهضت اندیشه یا نهضت کامنت!

سلام

این نوشته را در این سایت  بعنوان کامنت گذاشته بودم. بنظرم آمد بهتر است بعنوان مطلب در اینجا بیاورم:

سلام دوستان
طولانیه ولی خواهشا بخونین:
منم میخواستم همین پیشنهاد )جواب ندادن به کامنتهای توهین آمیز و تکرار شایعات بی اساسی که بارها تکذیب شده یا توضیح داده شده است ، فحاشی ها بی اخلاقی ها و یک کلام : کامنتهای کینه ای در سایت) رو بدم. اینا اصلا دوست دارن ما بهشون جواب بدیم.بعضی دیگه حرفهاشون به جایی رسیده که ارزش جواب دادن نداره.توجه بفرمایید :«ارزش«!
مهندس مشایی هم یکبار گفته بودن : «بعضی تهمت ها حتی تکذیبش هم زشته بخدا!!» راست هم میگن.
دیگه وقتی بعضی توهین و ناسزا رو به حد اعلاش رسوندن، بهترین جوابها رو دادن هم اشتباهه. میدونین مثل چی میمونه؟ مثل این میمونه که یک نفر توی کوچه یقه ی منو بگیره، بگه: «فلان فلان شده! من میدونم که تو فلان گناه -در حد سانسور- رو میکنی!» حالا من باید بیام داد و بیداد کنم سند بیارم که من «فلان گناه مذکور» رو نکرده ام؟! شما باشید روتون میشه؟! اصلا این جور موقع ها آدم خنده اش میگیره!

شیطان دوست داره ما وقتمون رو تلف کنیم.

این بحث و روشنگری در کامنتها هم خوبه ولی کافی نیست. مثلا همین الآن هم کسانی در وبلاگ خود من سوالاتی مطرح کردند، من هم تا اونجا که میتونستم جواب دادم. اما «مجادله با هرزه گوی بی منطق» دیگه درست نیست! همون طور که «مذاکره با دشمن زیاده خواه و بی منطق» هم همین طوره! تا وقتی «اصول مباحثه، که مهمترینشون منطق و احترام هست» وجود نداشته باشه، جوابهای ما هم –هرچقدر خوب و کامل- «همراه با به رسمیت شناختن یک کار غیر اصولی» انجام شده. در واقع بها دادن به ناسزاها، به رسمیت شناختن اون لحن نادرست و ناسزاست!
وگرنه کاراته بازها و تکواندوکارهای ما هم میتونن بجای صرف نظر کردن از مسابقه دادن با اسرائیل، با او مسابقه بدن و ببرنش و ما بقول شما خانم دختر ایرآنی عزیز، کلی کیف کنیم! اما شرکت در اون مسابقه، چه برد چه باخت، به رسمیت شناختن اسرائیله!

و مثال من غلو هم نداره وقتی که حرف اینها همون حرف اسرائیله!

وقتش رسیده که هم خودمون رشد کنیم و هم به طرفمون باید یاد بدیم که اگر واقعا خواهان دانستن هست، باید لحنش رو ابتدا مودبانه کنه ، احترام بذاره ، حقوق رو پایمال نکنه و منطقی باشه. (اینجوری به فرموده رهبری و خود دکتر، حتی با آمریکا هم میشه مذاکره کرد!)

دوستان عزیز! مایی که الان خیلی چیزها از دکتر احمدینژاد یاد گرفته ایم، برای اشاعه ی فرهنگ ناب اسلامی، مهدوی، و رسیدن به انسان کامل، چقدر میتونیم مطالعه و اطلاع رسانی کنیم تا وقتی که 4 ساله هنوز داریم سر 11 روز با بعضی زبان نفهم هایی که خودتان هم بارها گفته اید گویا مصداق «فی قلوبهم مرض» هستند که باز هم نمیخواهند بفهمند، بحث میکنیم؟!
صحبتهای دکتر احمدینژاد همیشه تازه است کاملا نشون میده که ایشون دست از مطالعه بر نداشته اند. ما تا وقتی با همین اطلاعاتمون فکر کنیم علامه ی دهریم و هی بحث کنیم (آن هم در کامنت!) مثل این میمونه که با یکسری مهره ی دومینو بازی میکنیم. میچینیم و میریزیم و دوباره میچینیم. مهره ها رو به حالتهای مختلف کنار هم میچینیم. در ابتدا خوبه. نتایجی هم حاصل میشه. اما این سیستم ذهنی نباید بسته بمونه و باید دائم از اطلاعات مفید تغذیه بشه تا خروجی ها فقط شامل کنار هم چیدن متنوع اطلاعات نباشه! بلکه مثل یک درخت، رشد کنه و شاخه و برگ و میوه هم بده. اینطوری اگر هدفتون بهره مند کردن اونها هم باشه، اون هدف بهتر محقق میشه!
اون وقت سوال کنندگان و «تشنگان حقیقی حقیقت» هم پیدا میشن و اون زمان هست که هم صلاحیت ما برای جواب دادن بیشتر هست، و هم کسی که سوال پرسیده بیشتر قدر جواب رو میدونه.
و بالاتر، اون هنگام هست که ما هم مثل دکتر احمدینژاد بجای عصبانی شدن از این آدمها، دلمون براشون میسوزه (نه به طعنه، بلکه از ته قلب و احساس) و آرزومون این میشه که خودشون رو از این سقوط و تحجر فکری –به اسامی مختلف- نجات بدن.

منتها به شرطی که همه با هم باشید و دوباره بخاطر دو تا منفی زدن، وسوسه نشید و هدف رو فراموش نکنید!